fbpx

06 12 41 11 89

lenneke@stimulusz.nl

Fietsen, zo hard en zo ver mogelijk. Dat was wat ik een aantal jaar geleden deed. Hoe harder en verder ik fietste, hoe beter ik trainde dacht ik. Ik was in training voor mijn eerste Olympic Distance triatlon en ik weet nog dat ik een keer 100km fietste in m’n eentje en met een gemiddelde van 28 km/h thuis kwam. In die tijd had ik net mijn huidige vriend leren kennen, die toevallig trainer/coach is voor wielrenners en hardlopers (Improove Coaching). Vol trots vertelde ik hoe hard en hoe ver ik gefietst had, en hij werd boos!! Zijn woorden ‘denk je nou echt dat je daar beter van wordt?’ galmen nog steeds na in mijn hoofd (en dit is toch inmiddels alweer bijna 4 jaar geleden). Daar leerde ik van en de jaren daarna fietste ik met meer beleid, omdat ik van hem leerde over hartslag, basisconditie, etc.

Ik ben geneigd om alles heel gedisciplineerd en vooral ook heel goed (hallo perfectionist) te doen. Dus ik was op een gegeven moment vooral bezig met in de juiste hartslagzone fietsen. Daar kwam wat later nog een doel bij, namelijk calorieën verbranden (en dus afvallen) en voor ik het wist was fietsen een middel geworden in plaats van een doel op zich. Fietsen omdat ik het leuk vond was (op dat moment) verleden tijd.

Ook in mijn baan destijds vond ik geen plezier meer en ik kwam regelmatig gesloopt thuis. Ik wist wel dat het werk niet meer bij mij paste, maar ja.. wat dan? Dat wist ik ook niet, dus bleef ik maar zitten waar ik zat. En zo kwam ik een cirkeltje waarbij ik nergens meer voldoening en dus plezier en energie uit haalde. Mijn werk niet, mijn sporten niet, en door al mijn sporten schoot mijn sociaal leven er ook nog regelmatig bij in.

Uiteindelijk trapte mijn lijf op de noodrem. Wie niet horen wil, moet maar voelen zal het gedacht hebben. Met angst- en paniek klachten zat ik doodmoe thuis. Twaalf uur slapen per nacht was in die eerste weken heel gewoon, en ’s middags sliep ik dan vaak ook nog een uurtje.

Met vallen en opstaan zijn we nu bijna 2 jaar verder. In die tijd heb ik ook voor het eerst kennis gemaakt met Mindful Cycling. Ik volgde een clinic, ik leerde meer over ademhaling en wat dit voor je kan doen. Zowel op de fiets, als in het dagelijks leven. Ik leerde mooie tools hoe ik mijn aandacht naar het hier en nu kan brengen, en dus kan genieten van wat er nu is, in plaats van alleen maar bezig te zijn met hartslagzones, calorieën verbranden of piekeren (angstgedachten creëren). Kortom, ik leerde weer genieten van het fietsen, kon weer voor mijn plezier gaan fietsen én ik kreeg meer vertrouwen in mezelf, zowel op als naast de fiets.

Zo fijn, dat ik dacht hier wil ik anderen ook mee helpen! Ik heb me ingeschreven voor de cursus tot instructeur en inmiddels ben ik zo ver dat ik cursussen kan en mag geven. 

Wil jij meer weten over Mindful Cycling? Ben je benieuwd of het iets voor jou kan doen? Aarzel dan niet en bel, mail of app me! Zijn er onderwerpen waar je meer over wil lezen? Laat het me dan ook weten!

Aanbevolen artikelen

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *